گلوی تفنگت را ببوس

و فکر کن

به تصادف سال شصت و چهار

به گل یا پوچ بودن دستهایت

و خبر خودسوزی شانزده ساله ای دیگر!

جیب هایم دودکش شده اند

برای هوا کردن آدم های بی دست و پا.

و فروردین من

در اتاق دلباز شش متری

                                چوب می خورد!

نوشته شده در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388ساعت 12:19 توسط نسرین| |